گندھیلا

ڈاکٹر کرامت مغل

بہت زیادا سوچ وچار کرن توں بعد ساری اُچی نیویں سوچن توں بعد میں اپنی بیوی نوں طلاق دیون دا فیصلا کر لیا اے۔
ایہ گل نہیںکہ مینوں اوہدے بھیڑے کارے دا پتا لگ گیا اے تے ایہ گل میں سہہ نہیں سکدا کہ میری بیوی ویاہ توں پہلاں……
اوّل تے ایہ گل حالے شک شُبھے دے اَ نھیرے وچ اے۔گوڑھے اَنھیرے وچ بندا ٹھیڈا کھا سکدا اے تے بالفرض جے اِنج ہویا وی اے تاں سمجھوتا کیتا جا سکدا اے۔کیوں جے طوفان آوئے تاں بڑے بڑے رُکھ ڈول جاندے نیں سگوں ،کئی رُکھ تاں جڑھوں ای پُٹے جاندے نیں۔جے کدھرے کسے کمزور پَل وچ میری بیوی ڈول گئی تاں اوہنوںگھٹو گھٹ اِک موقعا تاں ضرور دینا چاہیدا اے کیوں جے اِنسان خطا دا پُتلا اے۔خطا دا پُتلا غلطی نہیں کرے گا تاں کون کرے گا تے ایتھے تاں ہارُوت تے مارُوت دو فرشتے وی بھٹک گئے سن۔
میں کوئی سوڑے دِل تے تنگ سوچ والا بندانہیں آں نہ ای میں اَج توں سو دو سو ورھیاںپہلے دا مرد آں جہڑا ایہو جہے قصور پاروں بیوی نوں وَڈھ دیندارہیا اے۔ اوہ سمجھدا سی اوہنے اپنی بیوی نوں جانوں مار کے کوئی وڈا تے چنگا کم کیتا اے۔
میں اَج دا اِک حقیقت پسند اِنسان آں تے حقیقت پسند اِنسان ہر معاملے بارے کھلھے دِل تے نر پکھ ہوئے خیالاں تے دماغ نال سوچدا اے۔ایس پاروں تسیں ایہ تاں سوچو ای نہ کہ میں اپنی بیوی دے کردار اُتے شبُھے پاروں،چلو پک پاروں ای سہی،اوہنوں طلاق دیون دا فیصلا کیتا اے۔
گل کوئی ہور اے۔
اصل وچ میں اوہنوں طلاق دیون… اوہنوں اپنی زندگی وچوں ہمیشا ہمیشا لئی کڈھ دیون دا فیصلا ایس پاروں کیتااے کہ میتھوں وار وار……
ساڈے ویاہ نوں کوئی لمّا چوڑا عرصا نہیںہویا۔ایہ ای کوئی چھے کُومہینے پہلوں دی گل اے جدوں ساڈا ویاہ ہویا سی تے اسیں دوواں نے اوہ رات….. اکٹھیاں گزاری سی جہنوں سُہاگ رات کہندے نیں ۔
کجھ کجھ پتا تاں مینوں اوس رات ای لگ گیا سی کہ….. معاملا گڑبڑ اے۔ بھاویں زنانیاں پردا پاون لئی بتھیرے کھیکھن کردیاں نیں۔
نہیں نہیں تسیں ایس بھلیکھے وچ بلکل نہ پووکہ میں کسے پکھوں ’’بمار‘‘ یاں کم زور آں۔ اوس لحاظ نال میں اِک نارمل اِنسان آں تے سُہاگ رات نوں میرا وی وَرتارا اپنی بیوی نال ہر لحاظ نال اِک نارمل بندے والا ای رہیا ۔میں بھُکھیاں وانگوں ٹُٹ کے کدے نہیں پیا۔ نہ میں کوئی زور زبردستی کیتی۔نہ کھچ دَھرو کیتی۔اوہ کوئی نِکّی بالڑی تاں نہیں سی,چوّی پنجھی ورھیاں دی اِک بھرے جُسے والی بھرپورجوان عورت سی تے اوہنوں ایڈا کوئی فرق وی نہیں سی پینا۔ فیر وی میں اپنے چنگے سبھاتے اعلا تربیت پاروں اوہنوں انج ”ہینڈل” کیتا جویں اوہ کچ دی بنی ہوئی ہووے (سانوں ایہو تاں دسیا جاندا اے کہ عورت نرم و نازک ہوندی اے، ایہدے نال نرمی نال پیش آنا چاہیدا اے)پر اوہدے ولّوں جیہڑا رسپانس (Response) آیا اوہدے وچ گرم جوشی تاں اُکا ای نہیں سی سگوں کسے حد تک سردمہری سی لیکن میں اوہنوں زیادا محسو سیا نہیں۔
سہاگ رات نُوں اوّل تاں دوویں نہیں تاں اِک دِھر ضرور اداکاری کردی اے۔
اوس پہلی رات بیوی دے سردرَوّیے دے بہت سارے کارن وی ہو سکدے نیں۔ ماپیاں دا نواں نواں وچھوڑا،نویں لوک تے نواں ماحول تے تھکن نال انتاں دا اُنیندرا۔پر جدوں ایہ روٹین ای بن گئی تاں میں پریشان ہوگیا۔
کیہ اوہنوں کوئی ہور پسند اے تے اوہدے ماپیاں دَھکو زوری اوہنوں میرے نال ٹوردتااے؟جے اِنج نہیں تاں کیہ اوہنوں میرے کولوں کر یہت آندی اے؟ یاں دُنیادی سبھ توں سوادلی کھیڈ وچ اوہنوں کوئی دلچسپی نہیںاے۔ایہ تے ایہو جہیاں ہور سوچاں مینوں گھیر لیا۔

اوہ میرے نال ہر طرحاں ٹھیک سی،ماڑاموٹا ہس وی لیندی سی پر اوہناں خاص پلاں وچ……اوہناں خاص پلاں وچ اوہ ٹھیک……ای سی پر اونی ٹھیک نہیں سی جِنّا اوہنوں ہونا چاہیدا سی،کِدھرے نہ کِدھرے کوئی گڑبڑ سی۔مینوں لگدا اوہدے اندر دی عورت جاگدی نہیں تے اوس ویلے تہانوں مُردا نہیں زنداعورت چاہیدی ہوندی اے۔تازاگرم گرم پھڑکدے تھڑکدے گوشت والی،جیندی جاگدی، تہانوں سِدّھی ہو کہ ٹکراون والی عورت ،تے اوہ،اوہ نہیں سی،ایہدے وچ ضرور کوئی بھید سی۔اوسے بھید نوں جانن لئی میں اوہدی لاعلمی وچ، اوہنوں محسوس کرائے بغیر، اوہنوں جتائے بغیر، اوہدا دِھیان رکھنا شروع کر دتا۔
سچی گل تاں ایہ اے میں عورتاں دا کوئی ایڈا نبض شناس نہیں آں۔میں ای کیہ،کوئی وی نہیں ہوندا۔ اِنج دعوے بہت سارے مرد کردے نیں۔سُنیا اے سیانیاں ایہو کاڈھ کڈھی اے کہ عورت نوں اَج تائیں کوئی مرد پوری طرحاں سمجھ نہیں سکیا۔
میں آپ بھانے بڑی ہشیاری نال اوہدی نگرانی کیتی پرمیں اوہدی کوئی ایہو جہی حرکت نہ لبھ سکیا جہڑی اوہدے خلاف جاندی یاں فیر جہدا سرا پھڑ کے میں اوہدا بھید پاسکدا۔سوائے ایس دے کہ ساڈے گھر دے باہر جد وی کوئی فقیر اواز لاندا اوہدیاںاَکھاں لِشک پیندیاں سن۔اوہدے اندر کوئی چابی جہی بھری جاندی۔مینوں اِنج لگدااوہدے دُھر اندر کوئی چننگ بھڑک پئی اے۔اوہ سارے کم چھڈ کے اوس فقیر نوں خیر پاؤن لئی بھجدی۔میری ماں نے اِک دو واری ڈکیا وی ’’کُڑیے تُوں بوہے تے نہ جایا کر،فقیر نوں آٹایاں کوئی ہور خیر خیرات کوئی ہور دے دیا کرے گا یاں فیر اَسیں آپے دے دیاکراں گے ‘‘اوہ تابع فرمانی نال سر جھکا دیندی پر دوجے ای دن ایہ مناہی بھُلادیندی۔ماں میری وی زیادا سختی نہ کردی ’’چلو اوہ جانے فقیر نوں خیر ای پاؤندی اے ناں،کہڑا کوئی بھیڑا کم کردی اے۔ایہ تاں سگوں چنگی گل اے۔‘‘
میں جدوں اوہنوں ساڈی دوواں دی نیڑتاویلے ہر وار مٹی دا بُت بنیا ہویاں ویکھیا تاں مینوں اِنج لگا جو یں اوہ صرف اپنا فرض نبھاندی پئی اے۔اوہ پوری طرحاں میرے نال نہیں ہوندی۔میں اِک ہتھ نال تاڑی وجانا آں۔مینوں لگا میں اوہدے نال زبردستی کردا آں۔
میرے اندر تھوڑی جہی انکھ جاگن لگ پئی۔آخراِک دن میں جویں پھٹ پیا۔
’’جے اوہنوں نہیں تاں مینوں وی نہیں ‘‘ میں اوہنوں ’’بلانا‘‘چھڈ دتا ‘‘۔ہن جدوں ایہ آپ آکھے گی اودوں ای ۔۔۔۔۔‘‘میں اپنے آپ ای دِل نال پکی کیتی۔ویکھنے آں کنّے دِن کڈھدی اے۔میرے ایس فیصلے دا اوہنوں کوئی فرق نہیں پیا۔اینی توہین۔ مینوں ہور غصّا چڑھیا۔ایسے غصّے وچ میں اپنے اِک سجن نال اوس علاقے چلا گیا جہڑا دُنیا دے ہر مُلک وچ اے تے ہر مُلک وچ ایہنوں کوئی نہ کوئی ناں دتا گیا اے۔میں ریڈ لائٹ ایریا دی گل پیا کرنا آں۔ میرے سجن دا اوس بزار وچ بڑے چراں دا جان آن اے۔اوہدے آکھن، وار وار اصرار کرن تے میں پہلے وی اِک دو وار اوہدے نال گیا ساں۔ایس لئی اوہ جگھا میرے لئی اوبھڑ نہیں اے۔اوہ سجن تاں خیر اوتھوں دا کیڑا ای سمجھو۔
اوہدیاں بڑیاں واقفیتاں نیں اوتھے ۔کجھ نال تاں واہوا کھلھا ڈلھا اُٹھن بیٹھن تے بے تکلفاناگپ شپ وی اے۔گل کرن دا مطلب،ایہ گل صرف دکانداری تے خریداری تائیں نہیں اے۔
اصل وچ جِویں ہر کوئی جاندا اے ساری گل پلّے دی ہوندی اے۔اوہدے پلّے پیسا دھیلا اے۔ پیسا تُسیں جاندے او سِدھے تُک بندے وی نِوا دیندا اے تے اوس بزار والے تاں پہلوں ای جھُکے ہوئے ہوندے نیں۔ اوہ اوس بزار وچ رُپیا پیسا کھلھے ہتھ نال خرچدا اے ایس پاروں اوہدا اوتھے واہوا ٹوہر ٹپا بنیا ہو یا اے۔
اوس دن اسیں اوتھے بیٹھے ہوئے ساں۔

گلاں ظاہر اے اوہو جہیاں ای ہونیاں سن جہو جہیاں اوتھے ہوندیاں نیں۔ بس صرف جسماں دی کھیڈ دیاں گلاں۔
’’تینوں کیہو جہیامرد خُش کردا اے؟‘‘ میرے سجن اوہنوں پُچھیا۔
میرے سجن دا بولیا ہویا فقراکجھ ہور سی۔اوہنے جو کجھ آکھیا سی چِٹّا ننگا آکھیاسی اوہدے اوس چِٹّے ننگے گندے آکھے نوں لفظاں دا سُتھرابانا میں پوایا اے۔
اوہ گلاں کردی کردی اک دم چپ ہو گئی۔
’’دَسدی نہیں ایں ‘‘؟ میرے سجن ُبارا پُچھیا۔ ’’ہور کوئی گل کرو‘‘ اوہدا جواب آیا سی ۔
’’ہور ایتھے میں……‘‘میرے سجن کجھ کہندے کہندے وقفا لیا۔ فیر اوہنے اوہ آکھیا۔ جہڑا میں ایتھے لِکھ نہیں سکدا۔ وقفا دے کے اوہ دُبارا آکھن لگا۔’’ایتھے تاں ایہو جہی ای گل کیتی یا ںپچھی جاسکدی اے میں صرف ایہ ای پچھیا اے کہ تینوں……کویں دا مرد…… خش کردا اے؟ توں تاں انج رُکھّی ہوگئی ایں جویں میں تیرے سر وچ ڈانگ کڈھ ماری اے۔گل ساری اینی اے کہ دن رات وچ کنّے ای مرد تیرے کول آندے نیں۔توں لوہے دی اک مشین بن کے پرفارم کرنی ایں۔کیہ کوئی مرد ایہو جیہا وی اے جہڑا تینوں مشین توں عورت بنا دیندا ہووے تے تینوں……اوہنے فیر اوہو ای گل کیتی جہڑی لکھی نہیں جا سکدی اوہ گل آپے ای سمجھی جانی چاہیدی اے ۔ ’’میرا جواب میرا خیال اے تینوں پسند نہیں آوے گا ‘‘آخر اوہ بولی۔
’’پہلی گل تاں ایہ کہ تیرا جواب مینوں پسند کیوں نہیں آوے گا۔ تے رہی دُوجی گل مینوں جیکرتیرا جواب پسند نہ وی آیاتاں میں کہڑا تینوں تھانے پھڑا دیواں گا۔ایہ تاں جھٹ دی جھٹ ہاسا کھیڈ ااے فیر توں اپنے گھر تے میں اپنے گھر‘‘
’’ مینوں اَن گھڑت ،مشٹنڈا،ملنگ….پسند اے‘‘ اوس نے اپنے والاں نوں کُنجھ کے ربڑ نال بنھیا۔ جو اوہنے آکھیاچیتے رہوے اکھراں دا بانا میرا پوایا ہویااے۔
’’اوہ ملنگ جہڑے درباراں تے چرس تے بھنگ پی کے بے سرت ہو کے پئے رہندے نیں اوہ ملنگ جہڑے کئی کئی مہینے نہاندے ای نہیں، جہناں دے وال بے تحاشا ودھے ہوندے نیں، اوہ ملنگ جہناں دی داڑھی مچھاں دے وال وَدھ وَدھ کے اِک ہوئے ہوندے نیں ۔ اوہناں دے مون￿ہ سر دا کوئی پتا نہیں چلدا۔جنہاں دے پنڈے دی بُو کِلّے پندھ توں آجاندی اے۔اوہ ملنگ جہڑے دَر دَر اُتے منگدے پندے پھردے نیں‘‘ میرا سجن حیرت نال پُچھدا پیا سی۔ ’’تُوں… توں…‘‘ اوہ دُبارا اینا آکھ کے چپ کر گیا۔
’’سدھا ساواں کیوں نہیں آکھدی مرد نہیں صرف رِچھ ای تیرا گھر پورا کر سکدا اے‘‘ اوہنے غصے دا اظہار کیتا۔(ایہ میں اوہدا بولیا فقرا ای اِن بِن لکھ دتا اے)۔ اوہ چُپ رہی۔
’’اسیں تاں فیر بھُلّے ای رہے ‘‘میرے سجن دی واج وچ پتا نہیں کیہ کجھ رلیا ہویا سی۔ ’’ساڈی پھنے کھانی دی تاں توں ماں بھین نوں…‘‘
’’توبا اینا ساڑا۔…. ‘‘اوہ ہسی۔’’میں تاں پہلوں ای آکھ دتا سی میرا جواب شاید تینوں پسند نہ آوے۔لا لئی اُو ناں دل تے گل‘‘۔
فیر اوہ وکھ وکھ طوائفاں دے وکھ وکھ انگاںبارے گلاں کرن لگ پئے ۔اوہناں دیاں اوہ گلاں میرے لئی اُکاّ نویاں سن میں بھاویں اینا سیانا نہیں آں فیر وی اوہناں دیاں اوہ گلاں سن کے میرے دماغ وچ اِک وسوسا جیہا وڑ گیا۔’’کدھرے ایہدامطلب ایہ تاں نہیں……اِک دھڑکو میرے اندر چھہ مار کے بہ گیا ’’پر نہیں، ایہہ نہیں ہو سکدا۔ نہیں نہیں ایہ بلکل نہیں ہو سکدا۔اوہ کوئی طوائف تاں نہیں ‘‘میں خُد نوں جویں تسلی دیندا ہاں۔ ’’عورت تاں ہے نا‘‘میرے اندروں ای جواب آندا اے۔
’’عورت نوں کوئی اَج تائیں سمجھیا وے۔فیر ٹیڑھ تے کجی تاں کسے وچ وی ہو سکدی اے’’میرے اندر اِک جنگ چھڑگئی۔
مینوں اپنی بیوی دا فقیراں نُوں خیرات دیون لئی بھج کے جانا چیتے آیا۔ میں بتھیرا ایس خیال نوں اپنے دماغ وچوں کڈھن دی کوشش کیتی۔