غزل

الیاس آتش

تیری دنیا دے وچ دلبر پیارے لبھدے لبھدے
اسماناں تے اپڑ گئے آں تارے لبھدے لبھدے
من وچ ڈیرا لائی بیٹھا ایں توں سچیا سائیاں
رُلدے ویکھے تینوں لوک وچارے لبھدے لبھدے
رانجھے وانگوں اپنا آپ گوا بیٹھے آں ایویں
جھنگ سیالیں تینوں نی مٹیارے لبھدے لبھدے
تیرے سوہنے مُکھڑے دے اک درشن دے لئی یارا
انھے ہو گئے عاشق نین ادھارے لبھدے لبھدے
مرشد بن نہ انتارو نوں منزل لبھدی کوئی
ڈب جاندے نیں جھلے آپ کنارے لبھدے لبھدے
ساڈی خالی جھولی وی توں بھر دے ساڈیا یارا
آ پجے آں تیرے وچ دربارے لبھدے لبھدے
دنیا اُتے انصافاں دی گل نہیں کدھرے کوئی
سولی چڑھ گئے ایتھے لوک نتارے لبھدے لبھدے
چن تے پینگھاں پا لیندے نیں دانشمند سیانے
رہ جاندے نیں راہواں بختاں مارے لبھدے لبھدے
تقویٰ رکھیا رب سوہنے تے آتش اپنا پکا
لوکی ہارے دولت لشکارے لبھدے لبھدے