غزل
اعظم توقیر
سورج اپنی ضد تے اڑیا ہویا اے
تاہیوں ہر اک چہرہ سڑیا ہویا اے
چن دی آس تے دیواوی نہ بالیا میں
ایسے لئی تے چانن لڑیا ہویا اے
میں ویلے دے شمراں کولوں نہیں ڈردا
میں پاکاں دا پلاپھڑیا ہویا اے
جاون والے کدی پرت کے آئوندے نہیں
ایہ قصہ وی پلیوں گھڑیا ہویا اے
جنت وچ وی میں پنجابی بولاں گا
میرے من وچ بلھا وڑیا ہویا اے
چاہواں وی توقیر تے میں اڈ سکدا نہیں
دل اوہدے پنجرے تڑیا ہویا اے
