غزل
الیاس آتش
اکھاں وچوں وگدا اے پانی ناہیں رُکدا
دل دریا اے ساڈا کدے وی نہیں سُکدا
ہر ویلے جھکدا ہاں رب اگے سوہنیا
دنیا دے کسے نہیں میں بندے اگے جھکدا
لوکی ایتھے ازلاں توں رب نیں پئے لبھدے
رب اکھاں والیاں توں کدے وی نہیں لُکدا
قبراں تے لگے رُکھ سُک سُک جاندے نیں
فقراں دا بُوٹا لگا ایتھے کدوں سُکدا
دنیا تے لکھاں میں یزید ویہناں آتشا
ہووے جو حسینی اوہ تے کدے وی نہیں جھُکدا
