غزل

امرجیت سنگھ سندھو

اِک نوں تاں مل گئی ہے، منزل پلاڑ بن کے
دوجی نوں ملیا کوٹھا، سینے دا ساڑ بن کے
بندہ تاں تینوں گندہ نالہ بنا دوے گا
اے پوجنیک گنگا! اڈ جاہ ہواڑ بن کے
چوہندی سی کوتا میرے متھے دی اکھ بننا
پھردی اے ہُن پھٹن نوں، متھے دی ناڑ بن کے
انسان بن گیا ہے، دھرتی دی ہک دا خنجر
اے کاش! اُس دی ہک تے، وگدا سیاڑ بن کے
جس دا سی ملن لگدا، کشمیر دا نظارہ
اس دا وچھوڑا آیائے، غم دا پہاڑ بن کے
اس دے ملاپ وچ وی، بھادوں جیہا اے ہمس
نہ وَرہیا سون وانگوں، نہ تپیا ہاڑ بن کے
کِلاں دی قید نوں توں، ونگار کے تاں ویکھیں
کھلن گیاں دیواراں، خود ہی کواڑ بن کے
پھل، تتلیاں تے خوشبو، جہناں نکار دتی
رہِ جائے گا اوہناں دا، جیون اُجاڑ بن کے
مدھم سراں دا عاشق، جد جگ نے تنگ کیتا
اُس دی سدا فضا وچ، گونجی چنگھاڑ بن کے
یاراں دی لیف دے نہ، تومبے اڈائیے سندھو
آ دوستاں دے اوگن، ڈھکیے اُچھاڑ بن کے