غزل
عبدالکریم قدسی
آپس دے وچ جد وی چار کو تیلے رل گئے
دنیا نوں انج لگیا جویں قبیلے رل گئے
کجھ تے ہڈیں رچیا سی غربت دا پالا
کجھ لیکھاں وچ موسم وی برفیلے رل گئے
تینوں غمیاں راس نہ آئیاں‘ مینوں خشیاں
تیری میری موت دے سجنا! حیلے رل گئے
اپنے دل دے داغ جلا کے جشن منایا
نال ترے سی رلنا‘ کسے سبیلے رل گئے
زہریلی ہر واڑ نکلدی بیناں وچوں
جد دے کیلے سپاں وچ ان کیلے رل گئے
کجھ تے گل وچ طوق سی بے سمتی دے قدسی
کجھ پیراں سنگ رستے وی پتھریلے رل گئے
