غزل
افضل راجپوت
رنگ رُکھاں نے وٹایا کیسا
ابر مدھرا دا ہے چھایا چھایا
سُرخ ہوٹھاں توں برسدا مڑھکا
چھایا دُھپ تے تیرا سایا سایا
ہنس تردے نیں تلاباں اندر
جنڈ توتے نیں نمولی کھاندے
سرخ پھلاں دی برات آئی اے
ڈھول پتّے نیں وجاندے جاندے
تیرے بلور بدن دی ونجھلی
میرے ہوٹھاں تے سجی وجدی اے
میرے تھلاں دی ابد ویرانی
بیٹھی ووہٹی دی طرحاں سجدی اے
