غزل
عبدالکریم قدسی
روشنیاں دی داڑھ دے ہیٹھاں چتھے گئے
فجراں دا راہ ڈکن والے کتھے گئے
کتھے محل نیں فرعوناں‘ نمروداں دے
دھرتی دے رب خورے کہڑی وتھے گئے
اوہ نہ آئے تے کاہدی رونق میلے دی
نال بہاراں گئیاں جتھے جتھے گئے
چھپڑاں دے وچ مجھاں جد وی بھڑ پئیاں
شامت مارے ڈڈو ایویں پھتھے گئے
حال دی اوکڑ اس دا راہ کیہ ڈکے گی
مستقبل دے نال جہدے دن متھے گئے
جد ریتاں دے گھار بناندے ڈھاندے ساں
قدسی کرماں والے اوہ دن کتھے گئے
