بل بلائوندے ہاں اسیں
امرجیت سنگھ سندھو
’لُٹ ہو جائیے‘ اوہدے لئی بل بلاؤندے ہاں اسیں
لُٹ ہو جاندے ہاں تاں فِر تل ملاؤندے ہاں اسیں
جاندے ہاں، پانی وچ کاغذ نے گل جانیں، مگر
کاغذاں دیاں کشتیاں، فِر وی بناؤندے ہاں اسیں
نہ کسے پڑھنی تے نہ ہی مننی ہے اس دی گل
کیوں قلم نوں بے وجہ ہی فِر ستاؤندے ہاں اسیں
کُھرک کھاہدے کتیاں ورگا ای ہے غم دا سبھاء
در تے مُڑ مُڑ آ بہے، مُڑ مُڑ اُٹھاؤندے ہاں اسیں
اپنے سندر نین، سوہے بلھ کیوں نہیں کردے بھیٹ
پھل ہی کیوں توڑ کے بھیٹ چڑھاؤندے ہاں اسیں
ماپیاں دی گل جس مسئلے چ منی نہ اساں
بچیاں نوں کیوں اوسے گل توں ہٹاؤندے ہاں اسیں
اُپروں اُپروں پرِیت نوں بھل جان دا رچدے ہاں سانگ
اندروں تاں عمر بھر لگیاں نبھاؤندے ہاں اسیں
پہلاں کوتا نوں پلاؤندے ہاں اسیں دل دا لہو
فِر بدن دا خون چھاپک نوں پلاؤندے ہاں اسیں
