غزل
زاہد صدیقی
پیراں اتے پا کے بھار کھلو جاواں
جی کردا اے سارے دھونے دھو جاواں
ربا مینوں اینی مہلت دے دیویں
مرنوں پہلاں جیون جوگا ہو جاواں
صدیاں تیکر کم آون جو لوکاں دے
ایسے اکھر شعراں وچ پرو جاواں
وس چلے تے اوہدے نقش الیکاں میں
اک اک انگ نوں اکھراں نال ولو جاواں
نوکر شاہی میری فطرت وچ ای نہیں
میں دس کِسراں تیرے ورگا ہو جاواں
