استاد دامن
بابا نجمی
جوش مرن تے دس نہیں سکدا میں ساں کنا رویا
فیر فراق دے ٹر جاون تے کھوہ ہنجواں دا جویا
فیض گیا تے بابا نجمی میں ساں پاگل ہویا
دامن مریا تے انج لگا جسراں میں آں مویا
دامن ورگا لبھ نہیں سکدا ماں بولی نوں پُت
سوچاں نال سنواری جہنے ماں بولی دی گُت
بھُل نہیں سکدا ترا وچھوڑا سانوں دامن یار
پاکستان دی دھرتی اُتے کوئی وی ہووے رُت
کہدے سر تے ہن میں رکھاں دامن والی پگ
کہدے اگے ہن میں لاواں ماں بولی دا وگ
وچ میدانے گجن والا دامن مریا اج
ٹھردے جثیاں دے لئی کہڑا ہن بالے گا اگ
