ملے تسلی مینوں

امرجیت سنگھ سندھو

میں اوہ لکھداں، جس دے لکھیاں ملے تسلی مینوں
لکھن لئی ہی لکھنا، لگے گل نگلی مینوں
میری ہستی اوہناں داتاں دے قابل تاں نہیں سی
جہڑیاں داتا دئی جاندے اُپر تھلی مینوں
میں کلاّ ہاں، بہتیاں چیزاں میرے کس کم ربّا
ساریاں خوشیاں اُس نوں دے دے، پیڑ اکلی مینوں
موئے متراں نوں میں اج کل، چیتے کردا رہنا
آ لگی ہے ایہہ وی کیسی، اہر اوّلی مینوں
بھاویں ساری عمر ہی اپنی راس ملی نہ، پھر وی
تینوں اپنا کہندا ہاں تاں، ملے تسلی مینوں
میں اِس جنم دی گل بھل جاواں، ایہہ کداں ہو سکدے
پچھلے جنم دی یاد اے ہر گل کلی کلی مینوں
کنیاں خوشیاں، کنیں سکھ میں مل تارے اِس دا
تیرا بھرم ہے، کہ کوتا ہے ملی سولّی مینوں
پت جھڑ دے موسم وچ اُس نے، دو پھل ہاسہ دتا
اِک ایسے احسان دے بدلے، پھرے دبلّی مینوں
دُنیا دے دکھاں نے جس نوں، پلٹ پلٹ کے بھنیا
دل دا عکس وکھا دیندی ہے، بھجی چھلی مینوں
گھاہ کھوتن والی دکھیارن اِک دن دسن لگی
دُھر توں ملیے ہتھ چ رمبا، موڈھے پلّی مینوں
میں بھخدا کولا ہاں، میری قسمت وچ ہے تپنا
میری تپش نوں ہور ودھاؤ، پکھی جھلو مینوں
سوچ وہونے لوکیں رج رج سوندے، موج مناؤندے
اِک پل وی پر ٹکن نہ دیوے، سوچ نچلی مینوں