میرا اک وِیر سی لوکو
بابا نجمی
میرا وی اک ویر سی لوکو
یوسف دی تصویر سی لوکو
کالے وال تے گورا مکھڑا
وچ بدلی دے چن دا ٹکڑا
ڈاڈھا کردا پیار سی مینوں
کہندا اپنا یار سی مینوں
مشکل نال اوہ دسویں پڑھیا
ٹیٹے بھیڑیاں دے جا چڑھیا
اوہناں بھیڑے کمیں لایا
اوہنے اپنے آپ بھلایا
اک دن دھت نشے وچ آیا
کڑتا لاہ موڈھے سی پایا
مینوں گھور کے آکھن لگا
موڈھے توں لاہ دیویں جھگا
ویکھ کے اوہنوں پہلاں ڈریا
ڈگدے ڈھیہندے نوں مڑ پھڑیا
مساں مساں منجے تے پایا
ہتھیں اوہدا کھسا لاہیا
رو رو ماں بے حال سی ہوئی
جیوندی جانیں اوہ سی موئی
اوہنے لکھاں ٹھیکر بھنے
پر نہ لگا فیر وی بنے
ات نشے دا ہو گیا عادی
کر نہ سکے اوہدی شادی
ملک علی توں مکھا بنیا
ہسدا کھیڈدا رکھا بنیا
ویلے سر اوہ گھر نہ آوے
باجھ نشے دے چین نہ پاوے
بھیڑیاں کماں کم وکھایا
پھردا ٹردا لما پایا
ویڑھا آن بیماری ملیا
دم درود وی کوئی نہ چلیا
چندر لیکھے کرماں مارے
اک راتیں ساں سُتے سارے
ستیاں ستیاں لال گواچا
ہتھوں میرا ویر کھڑاچا
ویر پیارا مر گیا لوکو
مینوں کملا کر گیا لوکو
کدے نشہ نہ کرنا لوکو
بن آیوں نہ مرنا لوکو
