غزل
ساجد چوہدری
ہر شے مٹ کے ہووے مٹی‘ چھڈ دی نہیں رنگ مٹی
یار فنا نوں فیر بقا دے‘ بن مٹی منگ مٹی
اپنی مٹی پیاری مینوں چُماں چا مل چائیں
لوکی ویچ کے سونا پاون میرا اے لنگ مٹی
مُورت مندر مسجد کعبہ کربل طیبہ مٹی
نور الہی جامہ پاوے کیہ کیہ نیں انگ مٹی
شوہ وچ ٹھلے تھل وچ سڑدی‘ وصل صلیباں چڑھدی
پتھراں وچوں کڈھے لہراں‘ وکھری اے جھنگ مٹی
روح نے عذر بھتیرے کیتے ڈردے نھیرے کولوں
نھیرے دا کد سنگی چانن ہوندی اے تنگ مٹی
اویھڑ عرش مکیناں اندر پرت اصل نوں آئی
نوری ناری دھڑا نہ بن دے مٹی دا سنگ مٹی
