غزل

جاوید عارف

رب جانے کہڑیاں عذاباں دیاں گلاں نیں
سوہنیا ایہہ ساریاں کتاباں دیاں گلاں نیں
پانیاں چ رڑھ گئے نیں کنے ارمان وی
بھیڑے تے کلکھنے سلاباں دیاں گلاں نیں
پھلاں نال کنڈے ہندے‘ پھلاں دی ایہہ شان اے
ہندیاں نہیں سوکھیاں گلاباں دیاں گلاں نیں
ساریاں کتاباں وچوں دکھاں نوں مکاویے
ایہو جیہاں اصلی ثواباں دیاں گلاں نیں
اگے ایس دھرتی نے تھوڑے دکھ جھلے نیں
کہڑیاں سوالاں تے جواباں دیاں گلاں نیں
جدوں دا چناب سُکا سوہنیاں وی مُکیاں
ایہہ تے چنا وگدے چناباں دیاں گلاں نیں
بن ٹھن پھرنا تے رج لینا‘ سوں لینا
ایہہ تے ساڈے شہر دے نواباں دیاں گلاں نیں
مینوں کدوں نشے نال کوئی سروکار اے
میریاں تے وکھری شراباں دیاں گلاں نیں
ددھاں دیاں نہراں نہیوں ہن کِتے ویہندیاں
عارفا! او سجنا! ایہہ خواباں دیاں گلاں نیں