شہید دی قبر تے

سلطان کھاروی

دوپہر جوانی چڑھ گئی تے ہوئی دھرتی وانگ انگیاراں دے
نہ وچ فضا دے پنچھی رہے نہ بندے وچ بزاراں دے
پئی سہنی سختی سورج دی تے چُپ زمین نے وٹی سی
اک شہید دی بیوا نے رو رو دیہاڑی کٹی سی
دن ورھے دے مگروں آیا سی اوہ قبراں ولّے چلّی سی
ہونٹھاں تے چُپ دے پہرے سن تے دل دے وچ تھرتھلی سی
اُس ہار چا گندھے پھُلاں دے تے ٹوکری دے وچ رکھ ٹری
دیون لئی ساتھ اِک سجن دا ہو دنیا نالوں وکھ ٹری
اوہ ٹر پئی تے پھر اپڑ گئی جیوں خاموشی دے ڈیرے تے
اک موت ای راج کریندی سی اُس تھاں دے چار چفیرے تے
مٹی دی کچی ڈھیری تے اوہ پھُل کھلار کے روندی رہی
پا سِر وچ مٹی قبراں دی اوہ ہتھ پسار کے روندی رہی
کیہ اللہ دے نال شکوے سن ، کیہ یاداں پچھلے پیار دیاں
الفاظ مرے وی عاجز نیں کہ جرأتاں نہیں اظہار دیاں
اوہ کیہ کیہ ہاڑھے پائوندی سی ، ایہ کیس طرحاں میں عرض کراں
اوہ مویاں نوں چھڈ آئی سی اوہ جیوندیاں وچ سی فرض کراں
اوہ کہندی سی میں بھُلی نہیں ایہ صدمے بھاویں چِر دے نیں
اِس ویلے اوس زمانے دے اکھاں وچ نقشے پھردے نیں
ترے گھر وچ دیوا بلدا نہیں ، پر محلاں وچ رُشنائیاں نیں
کیہ دساں طور زمانے دے کیہ کیتا حال جدائیاں نیں
توں آکھیا سی ایہ جان تری اِس دیس دے کم آ جاوے گی
اِس لہو دا دیوا بلیا تے ایہ دنیا پھر رشناوے گی
تو جا چُکیا پر دنیا تے محکوم سدا محکوم رہے
رہے ظالم اوویں ظالم تے مظلوم سدا مظلوم رہے
گھر تیرے چانن ہونا اے یا ہور وی نھیرا ہووے گا
میں پُچھن دے لئی آئی آں کس روز سویرا ہووے گا؟
ہے اِک دعا ایہ مالک توں کہ بھُل اَساڈی معاف کرے
اوہ گردن پھڑ لے ظالم دی ہُن ساڈا وی انصاف کرے
جے ظالم رہے سُلطان سمجھ ، فر چھیتی ای مر جاواں گے
پر جیوندے رہے تے وعدا اے پھر اگلے سال وی آواں گے