غزل

سلیم نجمی

ہتھاں دے وچ ٹِبے ٹوئے بانہواں وچ تریڑاں
ویکھ رہیا واں اجکل کِنیاں تھاواں وچ تریڑاں
توں رونا ایں ٹٹدے ویکھ کے خالی دِل تے شیشے
ایتھے لوکیں پا دیندے نیں ساہواں وچ تریڑاں
آ سانجھاں دے مار کے پوچے اِکو وار مٹائیے
تیرے ساڈے پئیاں نیں جو راہواں وچ تریڑاں
میں ویکھے نیں ناواں وچوں اوہیو ای ناں مِٹدے
جہڑے جہڑے ناواں پائیاں ناواں وچ تریڑاں
کجھ تے سوچو کجھ تے سمجھو کیوں نہیں وکھ وکھ ہوندے
جِنیاں مرضی پا لئو بھاویں کاواں وچ تریڑاں
دھرتی ماں دے پتر نہیں جے پاندے پِھردے جہڑے
ساڈے ویراں ورگے پنج دریاواں وچ تریڑاں
ودھ رہیاں نیں لوڑاں پِٹی وا تے دھپ دے ہتھوں
رکھاں دے تن لاساں نجمی چھاواں وچ تریڑاں