غزل

سلطان کھاروی

بُرا منگدا نہیں کدے ویریاں دا سوہنے رب حضور دُعا میری
اوہنوں دَئے توفیق پیار والی نیڑے ہو کے سُنے خدا میری
اوہ شخص پہاڑ نزاکتاں دا بُرا منّے نہ کِتے حماقتاں دا
میری اصل دے وچ خطا لکھی بھوئیں ڈِگنا ہے سزا میری
خورے لکھیا ایہ کہڑی ریکھ دا اے مینوں حالوں بے حال تے ویکھدا اے
جہڑا کھیڈدا اے مُڈھوں نال میرے اوہنوں بھاوندی نہیں جھا جھا میری
کوئی شئے نہیں کول تے کیہ ہویا شُکر اوس دا میرے توں جی ہویا
اِک ساہ وی میتھوں کیہ لَے ہُندا کوئی کھوہ جے لیندا ہوا میری
نِت سوچناں تے نِت جھُورنا میں وَن وَن دے پُورنے پُورنا میں
نِت میری نماز قضا ہُندی کِتے آئی نہ ہووے قضا میری
مُل پہلے قصور دا تارنا میں، عمر قید اے پیا گزارنا میں
عمر مُک جاوے بھاویں چھُٹ جاواں جِند ہونی نہیں اُنج رہا میری
سِروں اِک اُلاہما ایہ لہن دیویں ،دل کِسے دا اے ایہنوں رہن دیویں
دُکھ! یار ہویوں تینوں موڑدا نہیں جان شوق تھیں تُوں لئیں کھا میری
ٹُٹا مان غرور اج کُل میرا یوسفؑ آکھدا پے گیا مُل میرا
اَٹّی نال تے تولیا گیا ای نا جِند وِک جائے کسے وی بھا میری