غزل
ساحل منیر
تیرے نیڑے رہن دی عادت پے گئی اے
طوفاناں نال کھہن دی عادت پے گئی اے
رب جانے کیوں مِٹھیاںمِٹھیاں لوکاں نوں
کَوڑیاںگلّاں کہن دی عادت پے گئی اے
اکھاں دے وِچ ہنجو چنگے لگدے نے
سینے نوں پھٹ سہن دی عادت پے گئی اے
مینوں وی ہُن یارو سُولی چاہڑ دیو!
مینوں وی سچ کہن دی عادت پے گئی اے
ہُن تے سُوتی مَنجّا چنگا لگدا نہیں
کرسی اُتے بہن دی عادت پے گئی اے
اِنج لگدا اے ساحلؔ جِسراں تینوں وی
کندھاں وانگر ڈھہن دی عادت پے گئی اے
