غزل
علی محمد ملوک
پھل سدھراں دے گلشن اندر انج تے کھڑن ودھیرے
پر جو اس جوڑے وچ سجدے کیوں نہ تڑن ودھیرے
میں تے ادب دے ہر بوٹے نوں پانی لائوندا رہنا
میرے ایس خلوص دے پاروں دوتی چڑن ودھیرے
پہلے ای گھر نوں تیل دا دیوا نمھی جہی لو دیوے
اتوں لاٹ تے آن پتنگے ہور وی بھڑن ودھیرے
آپ تے سکھ دی نیندر سوندے دے کے ڈھیر اداسی
پر دکھاں دے ویلن میریاں سوچاں پڑن ودھیرے
اکھ میری نوں دید کرا کے آپ تے ہو گیا اولھے
ہن سوچاں دے ہر دم چکر اودھر گھڑن ودھیرے
میرے مگروں دی دھرتی تے پیار نے زندہ رہنا
قصے پھیر ملوک سجن دے کیوں نہ چھڑن ودھیرے
