غزل

الیاس آتش

ویہلڑ ڈھگیاں تائیں کھوہے جونا چنگا اے
نویں سویرے دے لئی مٹی گونا چنگا اے
اس جھلّے نوں وی ایہ گل سمجھاوے کوئی تے
کئی من لوہے نالں تولہ سونا چنگا اے
ہاسے ہاسے وچ تر جاوے جان کسے دی جے
انج دے ہاسے نالوں یارو رونا چنگا اے
چٹے لیڑے پاون والیو ایہ وی رکھو یاد
میل دلاں دا وی تے سجنو دھونا چنگا اے
نفرت بیجیاں قوم قبیلے وی سب کھلر جان
یکجہتی لئی پیار دلاں وچ بونا چنگا اے
اس توں پہلاں کہ اوہ بھیڑی بہنی بہہ جاوے
سانوں اس بندے دے نیڑے ہونا چنگا اے
جے توں چاہنا ایں کہ تیرے عیب لکووے اوہ
سجنا فیر کسے دے عیب لکونا چنگا اے
ونّ سونّے موتی لے کے سوچ سمندر چوں
آتش شعراں دا اک ہار پرونا چنگا اے