غزل
نصیربلوچ
پتر کسراں ساوے رہندے کسراں لگدا پھل
شاخاں دا لہو پی کے پلدی رہی اے امبر ول
اوہنے وی اج خود غرضی دی بکل مار لئی
اکھاں وچوں بجھ لیندا سی جہڑا دل دی گل
پدھری تھاں تے وگدا پانی کیہ پاوے گا شور
سر توں اُچا ہو ڈگا تے پاوے گا تھرتھل
سدھ پدھریاں واٹاں چھڈ کے پے گئے اوجھڑ راہ
بگھیاڑاں دے جھلاں دے وچ شاماں گئیاں ڈھل
انسانی آبادی رکھی جے ایہو رفتار
اک دن سانوں واہنے پوسن قبراں اُتے ہل
دنیا دی اس سرکس دے وچ فیر اک وار نصیر
بے رخیاں دیاں تاراں اُتے ننگے پیریں چل
