کدے اکھاں گلاں کردیاں نیں
خالدحسین تھتھال
کدے اکھاں گلاں کردیاں نیں
کدے اکھاں کھُلنوں ڈردیاں نیں
کدے لُوں لُوں وچ زبان ہووے
کدے جیبھاں بولنوں ڈردیاں نیں
کدے پیر زِویں تے لگدے نہیں
کدے پیراں ہیٹھوں ایہہ نکلدی اے
ہاسے چاء تے خوشیاں سدھراں
ویلا کِنج پرتائے
اپنا آپ کجھ سکھنا سکھنا
جیوں کجھ رُڑھیا تھُڑیا ہووے
اپنے اندر اپنے چار چوفیرے نال ای
اِک روسا اک ویہر جہی
سُنّ مسُنّاجہان چوگِردے
جیوں سپ سمے نوں سُنگھیا ہووے
جِس دی وِس پئی چڑھدی ہووے
ہُسڑ خفکی کاہلی اندر
ساہواں چاہواں دے والے
ہڑھ اندر دے اگے لگ کے
لبھ لیندے کوئی چھاں گھنیری
جس دے نال اک سانجھ پچھان دا
تھُڑدا گھٹدا جہان اک اپنا
دِس پیندا اے، پر لگدا اے
یا تے اپنا جہان ہُن اوہ نہیں
یا دُوجے دا جہان کوئی ہور اے
اوپریاں جہیاں گلاں سوچاں
اوپرے جہے نظارے
واہ او ویلیا!
ویہن تیرے نال کیہڑا تارو تریا
کتنا وی کھڈکا ر کو ئی ہویا
تیرے اگے ہریا
تیرے ویہنے روز ای رونق
تیرا میلا بھریا
