غزل

گورچرن کوچر

ہٹدی ہے چن دے مُکھ توں وی چادر کدے کدے
مِلدی ہے چاننی دی ایہہ کاتر کدے کدے
جاندی ہے پیاس تُر کے ہی ساگر دے ول، پر
آئوندا ہے تُر کے آپ وی ساگر کدے کدے
رہندا ہے جیہڑا عُمر بھر اکھاں دے ساہمنے
لنگھدا ہے ایسا کول دی منظر کدے کدے
سُٹ دیندا تیغ، دوڑ کے پا لیندا جپھیاں
مِلدا ہے ایسا جنگ وِچ لشکر کدے کدے
کہندا ہے اوہ کہ میں تیرے ساہاں چ جی رہیاں
لگدا اجیہے سچ توں ہے ڈر کدے کدے
راہی جے بُھل جان تاں حیرانگی ہے کیہ
بُھل جاندے راہ نیں آپ وی رہبر کدے کدے
ایہہ خون ویہندا ویکھ کے ’کوچر‘ نُوں اے خُدا
ہونا ہے پیندا تیرے توں مُنکر کدے کدے