غزل

سلطان کھاروی

چِک چِک کے خُشی جہان وَلّے مینوں دُکھ دے کے کِسے چِک دِتا
سِدھ پدھری جہی گل ایہ جانو منگو رانجھنے نوں ہیر ہِک دتا
میرے پلّے چ جہڑیاں دولتاں نیں وانگ تاریاں دے گِن سکدا نہیں
مال آس اُمید تے سدھراں دا کسے چَن مثال دی سِک دتا
ہِک ہِک دی سُن دا تھک جاناں ہِک سہہ رہی اے ہِک ہِک والی
گل حوصلے دی گل پاں گا میں اگوں حوصلا تُوں جتھوں تِک دتا
پچھّوں ہور پیغام گھلائون لگوں بھار بھاریا میرے تے پائون لگوں
اگے دُکھے نوں ہور دَکھائون لگوں پہلوں جنتوں باہر سی دِھک دتا
پھِکّا پے نہ تُوں کسے گل پاروں ہونی وَرت گئی نال سُلطان دے وی
پھِک پائی رقیب رقابتاں نے دِتّا ہجر فراق تے پھِک دتا