غزل
امرجیت سنگھ سندھو
جو سی سنمان دے قابل، اوہی اُپمان تک پہنچی
اجے نکلی ہی سی ڈولی چوں، کہ شمشان تک پہنچی
ہٹے سوچاں توں پہرے، ناری گاہ آئی پتالاں نوں
جدوں پیراں دی بیڑی ٹُٹ گئی، اسمان تک پہنچی
ترقی لین دی خاطر جو گریا، کیوں نہ ڈُب مویا
جدوں کوٹھی دی عزت، کوٹھی دے مہمان تک پہنچی
میں لیڈر، سیوکا نوں ہتھ لا بیٹھا تاں کیہ ہویا
ذرا جہی گل سی، اوہ وی مگر پردھان تک پہنچی
جہدا ایمان ای ہے نہیں، اوہی ایمان سمجھاؤندے
کویں ایمان دی گل اک بے ایمان تک پہنچی
میری کشتی دے ہیٹھوں سائو بن کے لنگھیا اوہ وی
میری کشتی جدوں وی کھولدے طوفان تک پہنچی
میرے دیوان چوں انہوئے عیباں نوں اوہ پیا لبھدے
چلو، اس دی نظر آخر میرے دیوان تک پہنچی
جدوں وی ہان پہنچا ہان تک تاں بپھر پئی دنیا
اُدوں اوہ چپ سی، لونا جدوں سلوان تک پہنچی
بُڈھاپے وچ سہارا منگیا، منی نہیں ظالم
اودوں منی، نظر اُس دی جدوں سامان تک پہنچی
تیرے اِس داسرے سندھو نوں، جگ پہچاندا کد سی
میرے ستگور! غزل میری، میری پہچان تک پہنچی
