غزل

ساقی گجراتی

پلکاں اُتے لشکن ٹوٹے انج ان ڈٹھیاں خواباں دے
جیویں ڈالیاں اُتے بلدے دیوے لال گلاباں دے
میرے جذبیاں دے ہڑ اگے چُپ دے بنھ کیوں لاندے او
کنڈھیاں نال کدے نہیں ہوئے سمجھوتے سیلاباں دے
مکاری دا کالا پردہ لاہ دے چن جیہے مُکھڑے توں
اپنی آب گوا لیندے نیں چہرے ہیٹھ نقاباں دے
آلھک مارے بندیاں دا کیہ جوڑ اے ادمی لوکاں نال
گرجھاں کد اُڈ سکیاں مونڈھے جوڑ کے نال عقاباں دے
اکھاں وچوں کیویں پھٹن کرناں پیار خلوص دیاں
دل سورج دا چانن پی گئے کالے حرف کتاباں دے
پانی دی آس اُتے ساقی جنا پینڈا کپنے آں
اونے ڈوہنگے ہو جاندے نیں اگوں پند سراباں دے