غزل
جان کاشمیری
عشق دے مارے عشق کہانی بُھل کے جد وی چُھوندے نیں
عقلاں والے کِھڑ کِھڑ ہسدے، جھلّے سُن سُن روندے نیں
پیار وی جادو نگری اندر اِنج تماشا ڈِٹّھا اے
میٹ کے اکھاں دوڑن عاشق، کھول کے اکھاں سوندے نیں
کیہڑا پاندی نال خوشی دے اپنے گھر نوں چھڈ دا اے
ہجر دی دل وچ رڑک پوے تے نین کٹورے چوندے نیں
کوئی چارہ کردا ناہیں چھال کھوے وچ مارن دا
اَگّے، پچّھے، سجّے کھبّے نِکّے وڈّھے بھوندے نیں
بُھردے بُھردے بُھر جاندے نیں پتھر ورگے ساحل وی
شام سویرے ڈُسکن والے فصل غماں دی بوندے نیں
نیترا تندی، چاٹی، مدھانی ٹھیک نے سارے اپنی جگہ
مکّھن کسراں نظری آوے پانی لوک بلوندے نیں
ویلے نے ایہہ کرم کمایا سُکّے رُکھ تے پَھل آیا
میری جانؔ دے دشمن وی اَج ڈُھک ڈُھک نال کھلوندے نیں
