مُنکھ

خالد حسین تھتھال

منُکھ جے نِیّت نال کھری دے
اپنے آپ نوں کھول کے دیکھے
اپنا آپ پھرول کے دیکھے
اوہدے وس فیر اوہدا ، اپنا آپ وی نہیںرہ جاندا
سارا کجھ ای کھلر پلر جاندا اے
اوہدی ہوند دے سانگے خبرے
کِتھے کِتھے جا رلدے نیں
اوہدی ہوند اُساری وچ خبرے
کتنے انیک وست ولیوے
کھیچل کھوج کھُرے نشانی
رچھ کان ٹُونا ٹچا ، اُج مت اٹکل کتھا کہانی
وہم گیان تے دھرم دھیان
منتاں منترسیدھاں ٹیوے
رلے روے تے ہونی ورتی
آہر سواہر تے سِتھاں تھاہراں
دی سانجھ سِیر دا ہتھ وی ہوندا اے
کِتنی صدیاں دے وچ کھِلرے
جودھ جتن دے پندھ پسار
کِتنے کال کشٹ کمام جردیاں
کِتنیاںگھٹناواں کٹدیاں
اپنا آپ اِتہاس دی اک امانت وانگ
چکی چائی لُکدیاں چھپدیاں
گھُلو گھاراں وچوں لنگھدیاں
ہسدیاں کھیڈدیاں نچدیاں ٹپدیاں
جیون کھیڈ دی باندر کِلی وچوں لنگھدیاں
نویں نویں جہے جہان وساندیاں
اپنا آپ بچاون اگا سوارن دے لئی
آہر اُدھم سُوتر کردا ، اپنا سِیر رلاون دا
بس چارہ کردا ای پُک جاندا اے