وڈی منزل
بیگم شاد چغتائی
چار چفیرے گھپ ہنیرے رستہ کوئی نہ لبھے
کسراہ جاواں کہنوں بلاواں کوئی نہ سجے کھبے
میں آں کلی تے بر بر جنگل رہبر دسے نہ کوئی
کی ناں لے کے واجاں ماراں راہ وکھاوے کوئی
تانے بانے سوچاں والے گھیریا آ کے مینوں
ایہہ ریشم دے کیڑے وانگوں جان نہ دیوے مینوں
اک دن ساں میں رنگ رنگیلی چاواں دے نال چلاں
دل میرے وچ ٹھاٹھاں مارن شوقاں والیاں چھلاں
میرے راہ وچ وڈا پتھر روڑا نظریں آوے
ایڈی تیز ہنیری تائیں روک کے کون وکھاوے
چھالاں مار دی ٹردی جاواں منزل دور نہ لگے
بت میرا سی پچھے پچھے روح میری سی اگے
منزل اُتے جا کے وی تے منزل راس نہ آوے
شوق دا گھوڑا ٹھہر نہ سکے اگانہہ مینوں لیجاوے
آساں دے پر لا کے اڈ پئی اگلی منزل ولے
منزل منزل ٹردیاں ٹر پئی وڈی منزل ولے
وڈی منزل ڈاڈھی اوکھی جس تک جانا اوکھا
جہڑا ٹر پیا اس منزل نوں اوہدا اے رب راکھا
اس منزل تے جد میں پہنچی دوڑدی تھکی ہاری
ساہ لیا سی ہالی نہ میں پھس گیا پیر اکواری
اکھاں کھول کے جد میں تکیا دلدل نظریں آئی
بچنے دی کوئی راہ نہ دسی چھال اوہدے وچ لائی
نہ اوہ شوق تے نہ کوئی ساتھی دم دم کھبدی جاواں
آپے پھاتیے کون چھڑاوے کس نوں حال سناواں
شاد اے منزل کڈی سوہنی جے رب نظریں آوے
توڑ سٹاں ایس تن دا پنجرہ روح آزاد کہاوے
