غزل

عمران سلیم

کجھ صحرا آباد کرن گے کجھ دیواراں لبھن گے
ایہہ بستی جد اجڑے گی تے قیس ہزاراں لبھن گے
کسراں متھا لاواں گے فر ویلے دے مختاراں نال
خوف دے پاروں ساڈے جذبے جیکر غاراں لبھن گے
گنے چنے کجھ لفظاں تک محدود کرو نہ سوچاں نوں
نویاں بحراں لبھو گے تے لفظ ہزاراں لبھن گے
میری سوچ دے پاگل پنچھی جاون گے جس پاسے وی
مست فضاواں شوخ ہواواں تے مہکاراں لبھن گے
جدوں عتاب دی صورت اُترے نھیرے ساڈی دھرتی تے
اکھاں چانن لبھنا ایں شیشے لشکاراں لبھن گے
ایہو جیہا وی دور آوے گا دنیا دے انساناں تے
سر دھرتی تے ڈگے ہون گے پر دستاراں لبھن گے
انبراں دے وسنیک جے آون دھرتی تے اک وار سلیم
ٹکراں مارن دے لئی اوہ وی بس دیواراں لبھن گے