غزل
منورشکیل
میتھوں مکھ پرتائے نیں جے کر میرے یاراں
میں وی دل تے پتھر رکھیا واجاں ہن کیوں ماراں
کہندی یاد اے کندھاں دے نال حالے چمڑی ہوئی
کہندی یاد اچ سوندیاں نہیں ایہ راتاں نوں دیواراں
میرے مگروں پتھراں نے وی کنے نیر وہائے
اڈیاں چک کے ویہندیاں پئیاں رستے اج تائیں غاراں
ایس میدانے وڑنوں پہلے اپنے بھار نوں تولیں
ٹوٹے ٹوٹے کر نہ دیون سوچ دیاں تلواراں
عشق دے اندر ذاتاں دی تقسیم کدے نہیں ہوئی
دانیاں توں وکھ روڑ نہیں کرنے میں کیوں ذات نتاراں
میں شکیل زمانے نوں ای مٹھی اندر لینا
تاں ای کھلیاں کر چھڈیاں نیں سوچ دیاں پرکاراں
