غزل
حنیف ساقی
ہسدیاں ہسدیاں خورے ہاسے کتھے گئے
کر کے سانوں یار اداسے کتھے گئے
اکھاں دے وچ اتھر وآ کے پچھدے نیں
اوہ جہڑے سن پیاس توں پیاسے کتھے گئے
آپ ای اپنی میت چکی پھرناں واں
جنہاں اُتے سن بھرواسے کتھے گئے
ہڑھ دی رُتے واسی لبھدا پھرناں واں
دریاواں تے کر کے واسے کتھے گئے
جہناں ہڑھ دے نال متکا لائونا سی
پہلی چھلے بے بھرواسے کتھے گئے
اکو واری منگیاں جہڑے بھردے سن
ساقی سنگ فقیراں کاسے کتھے گئے
