غزل
رمضان شاکر
سجناں درد وچھوڑے دا ہن گیا کلیجہ چیر
رو رو اکھیاں تھکیاں فیر وی نہیں پئے رکدے نیر
میں ڈٹھا اے وچ بہاراں باغ نوں سڑدا ہویا
دسو کوئی آ کے مینوں سُفنے دی تعبیر!
ہن تے مینوں ہور کسے نوں پوجن دی نہیں لوڑ
دل دے مندر وچ سجا لئی میں تیری تصویر
منیا دولت باجھوں ایتھے بندہ بے وس رہے
پیار تے کاہدا پہرہ ایہہ تے کسے دی نہیں جاگیر
لیکھ دا لکھیا سر متھے تے جو ہونا سو ہو
میں تقدیر بنائون دی یارو نہیں چھڈنی تدبیر
جاگ پئی سی روڑی دی وی قسمت لوکی کہن
شاکرؔ سجناں نہ گھبراویں بدلے گی تقدیر
