غزل
منورشکیل
نہیں بھلنے لفظ وفا مینوں میں کربل دی ریت تے پڑھے ہوئے نیں
اس دن توں لے کے اج توڑیں ہنجو پلک دی نوک تے اڑے ہوئے نیں
چنگا کسے معمار ہتھ لایا کسے چاڑھیا عشق دے چاک اُتے
آوی صدق دی وچوں ہو آئے جہڑے یار دی ڈھاک تے چڑھے ہوئے نیں
ہاواں فلک توں ہو کے ہٹ آئیاں جدوں میں دعا توں ہتھ چھوڑے
ردے گئے نیں سبھ سوال میرے لیکھ ازل توں میرے ای سڑے ہوئے نیں
اگے ہویا مڑ نہ ہوونا اے سدا جگ تے قایم مثال رہسی
متھے کئیاں دے اگے زمین چمے انج سجدے رب نوں بڑے ہوئے نیں
اوہناں کدی نہیں فیر رہائی منگی اوہناں کدی نہیں ہال پکار کیتی
جہڑے عشق زنجیر اچ پھس گئے نیں جہڑے یار دی زلف اچ کڑے ہوئے نیں
اوہدے رنگ شکیل نیں زنگ دتا چنگا ہور نہ کوئی وی رنگ لگا
رنگ جو شکیل پسند کیتے اوہا انگ شکیل تے چڑھے ہوئے نیں
