غزل
علی محمد ملوک
شیشے ورگا دل سی جہڑا دکھاں کیتا چور پیا اے
جگ دے دکھڑے ونڈن والا آپوں اج مجبور پیا اے
کون مرا اس دھرتی اُتے کس تے مان تران کراں میں
سجن دنیا چاری ملیا پر دل کوہاں دور پیا اے
ریجھ دے رنگلے چرخے اُتے جہڑی پیار دی تند میں چھوہی
سوچ رہیا واں اوسے دے وچ کیوں انتاں دا گھور پیا اے
کرماں والا گھر اے جتھے نفرت ناں دا بی نہ لبھے
آپو دھاپی اینی ودھ گئی گھر گھر وچ فتور پیا اے
توں تے اکھوں اولھے ہو کے جھوکاں ہور وسا لئیاں نیں
دل دا ایہہ چومکھیا دیوا اج تیکر بے نور پیا اے
جیون رکھ ملوک نوں ایسا روگ اندر دا چٹی جاوے
نہ چاواں دیاں لگراں پھٹیاں نہ آساں تے بور پیا اے
