غزل
بابا نجمی
مٹی پانی سچا اکو پکیاں وی اک بھٹھے
ایہہ کیوں نالی وچ نیں لگیاں اوہ کیوں محل دے متھے
ایہو جیہا اک شہر وساواں جی کردا اے میرا
ہائے دی واج وی جتھوں آوے ساری دنیا نٹھے
خورے کہڑے کچے کوٹھے ڈھیہن دی ہن اے واری
اسماناں تے کالے بدل فیر ہو گئے نیں کٹھے
ماڑے نوں وکھ بنھن نالوں تگڑے دے سنگ بنھو
سانجھی کھرلی وچوں جہڑا کھان نہیں دیندا پٹھے
ساڈے وچ کمی اے کہڑی سانوں آکھو کمی
ساڈے نال کھلو کے ویکھن راجے‘ چیمے‘ چٹھے
منزل اُتے ویکھ کے مینوں دیندے اج ودھائیاں
قدم قدم تے جہڑے بابا کردے رہے نیں ٹھٹھے
بھلیکا جہڑا کم کر رہیا اے اس دی مثال نٸیں۔