غزل
نصیربلوچ
کیہ کراں کتھوں سواواں وردیاں پتھر دیاں
سر دے اُتے آ گئیاں مڑ سردیاں پتھر دیاں
کیہ حیاتی اے بھلا شیشے دے اس انسان دی
ساریاں کندھاں نیں جہدے گھر دیاں پتھر دیاں
خورے کنی وار سمجھایا اے دل کم ظرف ن وں
بیڑیاں نہیں پانیاں تے تردیاں پتھر دیاں
جے کسے دتا دلاسا‘ نین چھم چھم رو پئے
دل نوں کیوں لگیاں سدا ہمدردیاں پتھر دیاں
اک گھڑی دے وچ جواون اک گھڑی وچ مار کے
شوخیاں شیشے دیاں‘ بے دردیاں پتھر دیاں
جنے چکر سر سلامت اے دیوانے دا نصیر
اونے چکر آندراں نہیں ٹھردیاں پتھر دیاں
