توں مُڑ کے فیر کیوں آؤندی نہیں

خالد حسین تھتھال

جے جاگ پواں کرہے رات نوں میں
توں مُڑ کے فیر کیوں آؤندی نہیں
نہ آوے پئی تے نیندر نوں
اک رات میں اکّیا پُچھ بیٹھا
بولی بن کے میری اوہ دردن جہی
میں دیکھ کے تیرے خیالاں دیاں
لمیاں جہیاں قطاراں نوں
تیرے ناکھرے نروئے وچاراں نوں
دُور میں چوکھی دُو ر کرہے ہو جانی آں
تاں ای تے توں راتیں اُٹھ کے
لکھ لکھ ورقے بھردا رہنا ایں
جے میں تینوں ڈھائیںرکھاں
فیر وی جاگ کے دوش اُلاہمے
مینوں ای توں دیندا رہنا ایں
میںتیرا بھلا ای سوچنی آں
تاں ای تے توں جگراتے وچ
جہڑے شعر کِبت فیر لکھنا ایں
جد محفل وچ سنانا ایں
فیرواہ واہ واہ واہ ہوندی اے
فیر میں تینوں بھائونی آں
ایہہ سانجھ بکھیڑا چنگا اے
ایہہ سنگ کسنگ سگارتا اے
نہ چوکھا جھُریا بھُریا کر
جیہڑے پل میں تینوں سوانی آں
اوہ گھُوک بے سُرت سوانی آں
توں جاگ نرئوا ہونا ایں
بے اوڑے جہان خیالاں دے
ان بجھے جہے سوالاں دے
جا پچھے توں کھلوناں ایں
تیری نِکی جہی اس دنیا وچ
کجھ سائے وڈے ہو گئے نیں
انگ بخرے وکھرے ہو گئے نیں
ساہ جد تائیں تیرے رہنے نیں
ایہہ سانجھ اساڈی رہنی اے
ایہہ گھٹنی نہیں ایہہ ودھنی اے
توں صبر دا پلہ چھڈیں نہ