غزل

ڈاکٹر یونس احقر

روگ مکا نہیں سکے جہڑے آپس دے وچ ویراں دا
جگ نوں اوہناں توں کیہ ملنائیں سکھ سنیہڑا خیراں دا
نویاں کئی سیاریاں دے راہ منہ چڑان گے بندے دا
سُفنا بن وی گیا حقیقت جے چنہاں دیاں سیراں دا
اوکھے ہو جاون بھڑ ڈھکنے سانوں اپنیاں تھوڑاں دے
ساڈے کم نہ آوے جیکر کتیا تنبیا غیراں دا
مایوسی تے محرومی دے گلے مقدر بن دے نہیں
سوچ اڈاری دے نال سانواں سنگ رہوے جے پیراں دا
ذہناں دی تبدیلی ویلے دل جے بدلے جاون نہ
حرماں دے راہ پیاں وی چیتا آ سکدا اے دیراں دا
عقل اجے وی امبر تک اپڑن دے شرفوں وانجی اے
صدیاں ہوئیاں عشق نوں ملیاں مان عرشاں دیاں سیراں دا
جس دے ذمے ایہناں نوں پروان چڑھانا لگیا سی
دکھ تے ایہ وے احقر اوہو دشمن بن گیائے خیراں دا