غزل
عبادنبیل شاد
سوچاں دے وچ ڈبے پتھر برفاں دے
چپ چپیتے بندے‘ منظر‘ برفاں دے
سیت ہوا نے جسے نیلے کر چھڈے
بلھاں اُتے جمے اکھر برفاں دے
سورج اج وی تریہایا ای ڈب جانا
کالک ونڈدی پھرے‘ سمندر برفاں دے
میری اکھ وچ جمے‘ ہنجو دسدے نہیں
کنے موسم ہوندے‘ اندر برفاں دے
تیرے ہوندیاں قسمے پوہ وی نگھا سی
شاد اج طعنے دیوے‘ چیتر‘ برفاں دے
