غزل

آتش کیانی

رکھ نوں انبر ول جیوں چمڑے اسراں مینوں گھیرے وہم
اپنی چڑھتل دسن کارن چھایا وانگ نھیرے وہم
شیشے وچ جیوں چہرا دسے ہر وچ دسدا مینوں اوہ
ہونی نوں اوہ ٹالے سائیں فر کیوں لاوے ڈیرے وہم
رجھ کے خاب خیالاں اندر بھورا وی نہ لبھدی ویلھ
فکراں دے وچ ڈوبی رکھدا کردا دان بہتیرے وہم
جس دن کلم کلا بہہ کے سوچاں دی زنجیر بناواں
دھکو دھکی زور دھگانے بہوے سوچ بنیرے وہم
وس نہ میرا چلن دیوے ایہدی ول ول ولنی ویکھ
چیچی کاں وکھاون کارن کیتے جتن بہتیرے وہم
اس نوں کنج رجھاواں آتش کس کولوں ایہ رجھیا اے
پیار دی اس جاگیر چوفیرے پوندا فر فر پھیرے وہم