غزل
سلیم دلاوری
اوہنوں راضی رکھن لئی میں لکھاں کیتے حیلے سی
ظالم نے پر اک نہ منی میرے کسے دلیلے سی
چھیکڑلے اس میل دی مینوں کوئی وی گل بھلی نہیں
میں وی ساں وچ سوچاں دے تے اوہ وی کسے دلیلے سی
ڈرنا واں جد بجلی ڈگی اودن وی تے انجے سی
کن من کن من ہوندی سی تے موسم رنگ رنگیلے سی
پنچھی نوں اس جرم دے بدلے لوکاں پنجرے پایا سی
رنگ اوہدا چمکیلا سی تے منہ دے بول رسیلے سی
ہویا کیہ جے بازی ہر گئی انج تے میں وی جتن لئی
ہمت صبر دلیری والے کئی وکیل وکیلے سی
گل تے تاں سی جے کوئی کردا قابو سپنی لیکھاں دی
کیہ ہویا جے جنگلوں لوکاں لکھاں پھنیئر کیلے سی
جھکھڑ وچ حیاتی اوہدی رب توں منگدی رہی سلیم
جہڑے رکھ تے بلبل رکھے اپنے ککھ تے تیلے سی
