غزل
الیاس آتش
مرے دیس تے رات چھائی اے کالی
گلاباں جہے مُکھاں توں اُڈی اے لالی
مرے گھر دے پیپے چوں مُکیا اے آٹا
مری جیب وی پیسیاں توں اے خالی
مرے بال وِلکن تے روٹی نوں ترسن
ترے کتیاں دی بھری رہے پیالی
سڑے باغ آساں امیداں دے سارے
نہ پتا کِتے کوئی دِسے نہ ڈالی
خدایا مرے ہاڑیاں تائیں سن لے
ترے بن نہ کرنی کسے لجپالی
مرے دیس دے وارثو جاگ جائو
بنو اپنے باغاں دے آپے ای مالی
کدے وقت گھوڑا نہیں قابو چ آئونا
تساں واگ خود نہ جے ایہدی سنبھالی
کھری بات کردا رہویں یار آتش
کریں نہ کدے ظالماں دی بھیالی
