غزل

امرجیت سنگھ سندھو

میرے توں بہت پہلاں درد اُس نے سرجیا ہونے
تے فِر ہنجوآں چ گنھ کے بدن میرا ڈولیا ہونے
میں بچہ ہوندیاں، پہلاں بڑا چر سوچیا ہونے
تے کنے ورھیاں مگروں فِر میں کدھرے بولیا ہونے
جدوں میں پہلی واری بولیا ہوؤں، اودوں وی میں
کوئی جملہ کیہا ہونے، جاں مصرعہ آکھیا ہونے
میرے دل دے لہو دے نال جو رنگے نیں بلھ اس نے
یقیناً اس نوں اس نے ’پان پتّا‘ سمجھیا ہونے
اوہدے شعراں دا سارا درد، اس دا ہو نہیں سکدا
میرا وی درد اس نے اس چ شامل کر لیا ہونے
جو چٹھی پڑھ کے اس پتھر چوں وی اتھرو نکل آئے
میرے احساس دا احساس اس نوں ہو گیا ہونے
بدل کے گھر، اوہنے اپنا پتہ دتا نہیں مینوں
میرا ایڈریس وی اوہدے توں کدھرے گم گیا ہونے
اوہ مینوں خط نہیں لکھدا، اوہ خبرے سوچدا ہوؤ
وچھوڑا سندھو نے کیہ سہنا سی، اوہ مر گیا ہونے