کورونا
خالدحسین تھتھال
کورونا،تیں جے اسیں کجھ سِکھنا چاہئیے
تے بڑا کُجھ سِکھ سکنے ہاں
کیویں بندے اپنے اندر
موت دیاں گنڈھاں چُکی پھِردے
موت دے سدّے لیندے پھِردے
اک دوجے تیں ڈر جاندے نیں
دُور کھلوندے بہندے نیں
کورونا اک نِری وبا ا ی نہیں
ایہہ کُجھ سوچن سمجھن دا وی
آؤندے ویلے وچ دُنیا دے
وسدی خلقت دے لئی
اک سینتی اک سُنیہا اے
ایہنوںکسے قیامت دی
سموہت دا اک جھلکارا جانو
تے ایہہ سمجھو جے انج دی کسے وبا
تیں بچنا اے تے فیر نِرا
اپنے آپ دا ہی خیال نہ رکھو
اپنے آل دوالے نیڑے ہوندے وسدے
جئیاں پکھؤاں پشؤاں رُکھاں بُوٹیاں
دھرتی پانی نہر دریا سمندر دی وی
راکھی دیکھ سنبھال کرو
تے ایہہ جانو جے اگوں اگوں
وکھو وکھرے روگ نہیں ہونے
جہان دے سانجھے روگ ہونے نیں
سانجھے دُکھ درد ہونے نیں
سوچاں نوں وی سِدھے راہ
پاون دی وی ڈاڈھی لوڑ اے
تاں جے ایہہ دُنیا تے اس دا سارا
رونق میلہ سوہن سُنہپ
سدا سہاگی ہووے
نہیں تے کِسے نوں کوئی پتہ نہیں لگنا
اس جہان تے کیہ کجھ ہویا اے
کِنج دی دُنیا وس گئی ایتھے
کیہ کیہ کر کتر گئی اے
