غزل
جس دے پیار دی خاطر میں خون ڈوہلدا رہیا
اوہ سجن مینوں شہر دی گلیاں وچ رولدا رہیا
اوہ لٹ کے لے گیا میرے دِل دا سکوں
میں دیوانی وانگ پنڈ دی مٹی پھولدا رہیا
جس اپنا گریبان کدے پھرولیہ نئیں سی
اوہ شہر دے لوکاں دے عیب ٹٹولدا رہیا
پیاروچ وی اونہوں کاروبار دی سوجھی
میرا پیار اوہ پیسے دی تکڑی وچ تولدا رہیا
جس دا پیار میں دنیا توں لکا ئے رکھنا سی
میرا دِل اکھاں راہیں سارے بھید کھولدا رہیا
