غزل
علی بابر
پیار ویار دے چکراں وچوں نکلے آں
شکر خدا دا گنجھلاں وچوں نکلے آں
جُپ گئے آں حالات دے کوہلو اگے اج
کل دی گل اے کھیڈاں وچوں نکلے آں
اسی سمے نوں اپنی ہوند وکھائی اے
وانگ شگوفے پتھراں وچوں نکلے آں
جابر لوکاں سی دتا سی بُلھاں نوں
بس فیر چپ دیاں چیکاں وچوں نکلے آں
دھرتی اُتے رب بنے بیٹھے آں اج
کل دی گل اے غاراں وچوں نکلے آں
اج تے قسمت جاگ پئی اے بابر جی
اس سوہنے دے بُلھاں وچوں نکلے آں
