غزل
نصیر بلوچ
پلکاں دی سولی تے اتھرو ٹنگے رہے نیں
جہڑے یار دی جھولی ڈھیہ پئے چنگے رہے نیں
لکھاں روپ وٹاندے رہے پر کوڑھ نہیں لکیا
لیڑیاں وچوں وی کجھ لوکی ننگے رہے نیں
اوہ منصف تے سچے اج وی لوکاں بھانے
بھاویں چارے پلو لہو نال رنگے رہے نیں
لوں لوں قرضے وِدھا ساہ ساہ قسطاں بدھا
ہر رتمیرے بچے ننگ دھڑنگے رہے نیں
بالاں وانگوں لو دیوے دی پکڑن خاطر
سڑدے ساری رات نصیر پتنگے رہے نیں
