غزل

عطاء العزیز

جہڑا خاب میں تکیا لگدی اوہدی ایہہ تعبیر نہیں
جہدی سزا پیا بھگت رہیا واں کیتی اوہ تقصیر نہیں
بڑا وی نسیا اگلے جہانے جا کے پھڑیا جاواں گا
ایدوں ودھ کیہ نسنا بھاویں پیراں وچ زنجیر نہیں
بنا نہیں سکدا تیرے ورگی صورت اک میں مننا واں
عیب توں پاک تے ڈٹھی میں وی تیری اک تصویر نہیں
کالھی وچ بنا بیٹھا اے جگ نوں فیر سنوارن لئی
لگدائے میرے مولا کول وی ہیگی کوئی تدبیر نہیں
ایسی رات ہنیری آئی جس دے وچوں دسدائے مینوں
کل اوہ سورج چڑھنا ہونی جس اندر تنویر نہیں
ایہو خوف عطا نوں کھاوے پھرے نہ کیتے قولاں اُتوں
اوہنے گل زبانی کیتی لکھی کوئی تحریر نہیں